45 jaar geleden: Anton wint het OKU!

We hebben binnenkort weer een jubileum: het OKU 1976 is dan 45 jaar geleden! Daar is op het eerste gezicht weinig opzienbarends aan, maar dat OKU werd door een Keresiaan gewonnen die nog steeds lid is. Pas 43 jaar later kreeg Anton, want die was het, een opvolger.

Anton anno 2011 (foto Frans Peeters)

Alle reden dus om de rondebulletins van het OKU 1976 in te gaan voeren, net zoals ik dat voor 1970, 1973, 1974 en 1975 heb gedaan. Echter, de kloeke ordner met per jaar een schutblad leverde een verrassing op. Voor 1973, 1974, 1975, 1977, 1978 en 1979 is er geen probleem: een mooie stapel rondebulletins die de tand des tijds goed hebben doorstaan. Achter het schutblad 1976 zit echter… bijna niets. Je zou er iets van gaan denken, maar laten we dat in deze tijd van complottheorieën maar niet gaan doen.

Wel aanwezig: de informatie vooraf.

En niet helemaal AVG-proof: de deelnemerslijst!

Het Paul Keres Bulletin dan? Ook dat valt tegen. Er was een redactiewisseling geweest en publicatie had even op zich laten wachten. Het zesde nummer van de eerste jaargang, tevens eerste nummer van de tweede jaargang, deed het OKU af met twee kantjes. In totaal zijn er vijf partijen opgenomen, waarvan twee beginnen bij een diagram dat niet (meer) te ontcijferen was. En er zit een verliespartij tussen van de kampioen.

zoiets dus… (foto Jan Poppelaars)

Maar gelukkig staat dé partij er wel tussen! In de zesde ronde moest Anton winnen van Joop van Oosterom, een topspeler maar ook toen al mecenas van topschakers (zie hier voor een mooie biografie, door Johan Hut). In een partij vol avonturen slaat Anton toe. Ik heb het commentaar integraal overgenomen, zonder te controleren of de computer het ermee eens is.

 

Anton weet het volgende over zijn tegenstander te melden: Hij bood me trouwens na het toernooi een plaats in het eerste van Volmac aan. Dat wilde ik natuurlijk graag doen. Tot ik eind augustus gebeld werd door Corrie Vreeken, die me zei dat er iemand bij gekomen was en ik het eerste reserve bord zou worden. Die persoon bleek Victor Kortsjnoi te zijn. Daarop besloot ik maar naar Ibiza te gaan.

Zie hier een lezenswaardig artikel over Kortsjnoi’s komst naar Nederland in 1976.

In datzelfde Paul Keres Bulletin lezen we het nodige over Antons verblijf in Ibiza. Ik plaats dat artikel integraal, inclusief een vermakelijke partij tegen Bert Enklaar uit datzelfde jaar:

Bert Enklaar (van www.willemplatje.nl)

Anton in Spanje
Gedurende de tijd dat Anton ons in de steek gelaten had, heeft hij toch niet stilgezeten. Hij heeft ons een brief geschreven, waarin hij verslag doet van zijn activiteiten. Wij laten zijn product hieronder volgen.

Onder het genot van het eten van wat vijgen, amandelen, druiven en johannesbrood wil ik de geachte Paul Keres-leden het wel en wee mededelen van dit PK-lid, dat zolang in den vreemde vertoeft. Niet vanuit het mooie en verre Sri Lanka, maar vanuit het waarschijnlijk nog steeds in het verdomhoekje liggend, politiek en misschien ook menselijk gezien, maar toch ook mooie schiereiland Spanje. Vanuit mijn vertalersloopbaan was ik hier terechtgekomen, zo het geen eigen keuze was, ben ik nu alweer vanaf het OKU in den vreemde, met een korte onderbreking, waarvan dadelijk meer, terwijl het in mijn bedoeling ligt om eind oktober weer in Uw midden te zijn.

Hopelijk komt het clubblad dit jaar weer vol te staan met verhalen uit den vreemde, Sri Lanka (Bas), Swasiland (Bert), Amerika (Stephan) en Ibiza (ik), enz., wat wijst op een grote ondernemendheid bij onze leden, wat zich ook wel op het bord zal uiten. Maar laat ik terugkomen op mijn wedervaren: 15 mei OKU-kampioen, 16 mei in het vliegtuig naar Ibiza. Alleen en zonder ontwikkelings- of verbeteringsplannen, maar louter een werkterrein (=vertalen).

Na het genieten van de eerste weken van alle nieuwe indrukken (eigen financiën van ƒ 120,- per maand, het land, de zon, de dieren, het strand en de vrouwen) en het op gang komen van de vertaalarbeid volgen een paar weken van vertwijfeling (wat doe ik eigenlijk hier) dat zich oplost in het verkorten van mijn verblijf tot 29 juli om te gaan schaken in Velp en daarna Berga. In alle rust lees ik Aljechin’s Nottingham ’36 en met kroegschaak als trainingsmogelijkheid, neem ik het vliegtuig van 22 juli richting Schiphol.
Met Frans Helmond neem ik op de 28e juli de fiets richting Velp en na vele avonturen bereik ik de 35e plaats, ongeveer 5 uit 9, Frans voor mij latend (hoe erg!) die in solide stijl 5½ punt bijeengaarde, die er minstens 6½ hadden moeten zijn.

Opgewekt, vanwege enige creatieve momenten op schaak- en poëziegebied (voor het schaken mijn partij tegen Enklaar) begeef ik me in het reisgezelschap van Hanneke van Parreren, Leon de Liège en Rik Lith naar Berge om voor nog betere resultaten te strijden. Helaas, het mocht niet zo zijn. Verslagen, door de regen niet te verdragen schaaklawaai in de speelzaal, maak ik een afgrijselijke blunder in de eerste partij wat verder spelen me totaal vergalde. Als 80e met 3 uit 10 nam ik afscheid van dit toernooi, om hier nooit meer terug te komen. Maar omdat ik hier nu al voor de vierder keer geweest ben, zal ik volgend jaar wel veel vergeten zijn van hoe erg ik het lawaai en het opdringen van de mensenmenigte rond het bord vond, en zal alleen nog weten van hoe mooi de ogen van Nieves Garcia waren, de Spaanse kampioene, hoe rustiek Berga lijkt aan de voet van de Pyreneeën, hoe sexy fraülein Bellen aan de rand van het zwembad lag de bridgen, hoe ziek Van Baarle en Westerveld waren, hoe sardonisch Cordovil kan lachen, een zalige met kleine schaakschokjes ronddraaiend en fijnwrijvend alsof het de ballen van Debarnot waren die hij de volgende dag moest verpletteren, etc. Het geheel van schaken en bridgen en schrijven in een landstreek, het lezen van Tolkien, de ontstane en verlengde vriendschappen, de liefdesmisères en vreugden, maakten het geheel toch een herhaling waard.

Sinds twee weken zit ik weer in Ibiza mijn volgende boek te vertalen. De eenzaamheid had me deze weken erg te pakken, het slechte schaken en de liefdesmisère met miss Nieves grepen me meer aan dan ik vermoedde, maar nu ik weer beter in staat ben het alleen zijn aan te kunnen denk ik tot eind oktober te blijven, wat aanvankelijk ook mijn plan was, in elk geval tot mijn boek vertaald is. Dan volgt hier mijn creatieve partij tegen Enklaar.

 

Tot zover! Er zijn nog wat acties uitgezet om aan meer moois uit 1976 te komen. Mocht dat lukken, dan vullen we het bericht aan.

De eindstand (foto Jan Poppelaars)

2 thoughts on “45 jaar geleden: Anton wint het OKU!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.