Mama said knock you out!

Door Corona zijn veel traditionele evenementen een jaar in de koelkast gezet. Nu kan dat bij dingen als het OKU of het Eurovisie Songfestival, maar het Kees Vreeken Knock Out gaat natuurlijk altijd door. Ons inventieve bestuur zat niet bij de pakken neer en bedacht een format dat het echie zoveel mogelijk benadert.

En het voordeel van een (deels) digitaal format is dat onze leden van buiten Utrecht ook mee kunnen doen. Zo trof ik in de 2e ronde de grote Jan Breukelman, woonachtig in Voorschoten maar immer betrokken bij wat er bij PK gebeurt. Een zware loting trouwens, maar dat is helemaal mijn eigen schuld: vlak voor Corona heb ik een punt of vijftig door het toilet gespoeld. En zwaar is niet erg, ik keek uit naar een mooie match.

En ik kan u verklappen: dat werd het! Om in de stemming te komen besloot ik me te spiegelen aan de grote Rocky Balboa, die zich elke film weer moest prepareren voor het gevecht van zijn leven. En dus zat ik even voor acht met de volgende muziek op de koptelefoon:

In partij 1 had ik zwart. En met een witte Jan is het kwaad kersen eten: hij kan buitengewoon strak en doortastend spelen, en een klein minnetje is vaak al genoeg voor langdurig met de rug tegen de muur staan. Zo ook deze keer, waarin ik Jan wilde verrassen met een andere opzet maar daar niet echt in slaagde. Een noodrem met 13,… Tb4 was aangewezen, toen die werd gemist werd het afzien:

Dan partij 2. Onze voorzitter had in de PK1-app gehint op een 1. b3 van mij, maar ik voel me tegenwoordig weer thuis in de Tromp. Jan had er meer moeite mee, al pakte hij het begin inventief aan, maar vrijwillig hxg5 toelaten was een echte bok. Jan gaf hier op: zie je het elegante mat na 25,… Df8?

1-1, armageddon! En dat is in dit geval 10 minuten + 3 seconden voor wit, 7 minuten + 3 seconden voor zwart, maar wit moet winnen. Gezien het voorgaande had ik meer vertrouwen in de witten, en dat leek opnieuw erg goed te gaan. Toch werd het remise en mocht Jan zijn handen in de lucht steken. Hieronder een willekeurig moment waarop wit het beter had kunnen doen (met dank aan de Oude Meester), en die waren er wel meer, maar alle respect voor de hardheid van Jan!

En zo moest ik het toernooi verlaten. Het waren echter erg leuke partijen, en het spelen met een motiverend muziekje kan ik iedereen aanraden. Ik bedacht me zojuist dat een ander liedje veel toepasselijker is, dus die gun ik aan iedereen die nog in het toernooi zit:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.