Fischer Random nog niet beslist (of toch wel)

Afgelopen donderdag werd het Fischer Random Kampioenschap gehouden. Het was vrij snel duidelijk wie deze prestigieuze titel zou gaan winnen. Als redactie wilden we dat ook publiceren, maar ineens was er een telefoontje uit Zeist:

“Leuk dat je een verslag plaatst! Je vermeldt toch wel de juiste winnaar? Dat ben ik namelijk.”

Dat klonk niet als Hugo. Maar wie kon het dan wel zijn? Al snel bleek dat ik de nummer 2 van de lijst aan de lijn had. Voor de luie klikkers:

 

6 punten om 4 punten, dat is toch wel een duidelijk verschil. Maar niet volgens mijn gesprekspartner: “Die eindstand? Fake news! Iedereen heeft samengewerkt om Hugo kampioen te laten worden. En ik heb niet eens tegen hem gespeeld!”

“Eh, ja, maar ik zie dat u met 1 uit 3 bent begonnen.”
“Ho ho, 1 uit 2. Mijn eerste verliespartij was tegen iemand die geen lid van de club is. En een ronde later gaf hij na 1 zet een pion weg tegen Hugo. Doorgestoken kaart! En als je dat niet meetelt, staan we gelijk.”

De tirade gaat nog even door, dus ik heb alle tijd om naar de partijen van mijn gesprekspartner te kijken. Dat ziet er allemaal niet best uit. Wat te denken van de laatste ronde?

“Hier had de dame een dame kunnen winnen!”
“Ja, allemaal doordat ik niet tegen Hugo werd ingedeeld. Een echte kampioen moet zijn concurrenten verslaan. Indelen tegen Marijke was alleen om mij voor gek te zetten.”
“Wat wilt u nu eigenlijk?”
“Een hertelling! Dat spreekt voor zich. En tot die tijd is er nog niemand kampioen.”

Dat klinkt bekend in deze tijden. Misschien dat dezelfde argumenten werken:

“Maar alles is toch volgens de regels gegaan?”
“Helemaal niet! Normaal gesproken wordt er altijd gedobbeld voor de beginstelling. Nu kreeg je een stelling van de computer. En wie zegt mij dat Hugo geen andere stelling kreeg dan ik?”
“Nou, dat kan je nakijken. Volgens mij ging het allemaal reuze eerlijk”
“Het zijn allemaal regelwijzigingen zonder aankondiging. Ik leg dit voor aan het bestuur. Van het huidige bestuur heb ik het grootste deel zelf benoemd, dus ik heb er alle vertrouwen in.”
“Zeg, meneer, u bent op 4 punten geëindigd samen met heel veel anderen. Wat maakt u dan kampioen?”
“Ik heb deze titel al een paar keer gehaald, en ben niet ineens slechter gaan spelen. Dat bewijst dat er is gerommeld.”

Ik had even moeite om een diepe zucht in te houden: “Meneer, die titels zijn van heel lang geleden. En toen deed Hugo nog helemaal niet mee.”

Mijn gesprekspartner wil juist weer iets zeggen, als ik een zachte vrouwenstem op de achtergrond hoor: “Doe nou rustig, je weet wat de dokter zegt. Hier heb je een kopje thee. En neem je pillen in.”. Dat lijkt nog niet helemaal genoeg te zijn, tot ik na een lichte worsteling om de telefoon ineens een andere stem hoor: “Ja, sorry hoor. Hij heeft de hele dinsdagavond naar CNN gekeken en sindsdien is hij zo. Dat trekt wel bij.”.

Tot zover het journalistieke spitwerk (elke gelijkenis met bestaande personen berust op toeval). Snel over naar wat partijen. Hier laat Arend een g-pion opstomen. Toevallig ook al tegen een oud-kampioen:

Hier lijkt de kampioen toch wat onder druk te staan. Die heeft echter nog een rokade tegoed:

Een witte koning onder druk, maar John verdedigt zich goed:

En tenslotte een heel stoer potje tussen Jasper en Guus. Zwart gooit alles in de strijd, maar wit pakt alleen wat hij nodig heeft. Tot één noodlottig moment…

Het was weer een fraai gebeuren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.