Floor schaakt Door #11: Ode aan Raymond (*Update)

Evert Rademakers wees me er op dat de vorige aflevering alweer de tiende was. Dank voor alle positieve reacties, ik lees ze altijd met een glimlach. Slechts een dissonant; Raymond tijdens de PK-quiz. Ik heb Raymond in de loop der jaren wat beter leren kennen en weet inmiddels dat hij over een scherpe tong beschikt waar slechts weinig veilig voor is. Maar ging hij nu zelfs zo ver mijn geesteskind te honen? Grote toorn kwam over mij; ik zou hem, de spotzieke..!
Gelukkig; het bleek slechts een grap. Oef.. Zo blijft de onderlinge vrede bewaard.

Overigens is deze zelfde Raymond een van de pijlers waar ons tweede op rust. In ons team zijn er meerderen die het ambacht van schwindelen goed beheersen. Als het niet kan zoals het moet moet het maar zoals het kan, zoals mijn oma placht te zeggen. Zo hebben wij de de rattenkoning zelve in ons midden. Big John Cornelisse. In zijn laatste partij liet hij wat betreft weer een staaltje van zijn kunnen zien. Een welkom punt die ons de match tegen Oegstgeest deed winnen.

Maar voor mij spande Raymond dit jaar de kroon. In de eerste wedstrijd tegen Amersfoort en later tegen de Wijker toren won hij vanuit stellingen die de engine met iets van 8.00 of daaromtrent in het voordeel van de andere kleur zou waarderen. Ik waak ervoor om te schrijven; glad verloren stellingen. Want dat was het ‘m juist. Er waren nog keuzes te maken die niet zo gemakkelijk waren. Dreigingen en tijdsdruk. Raymond is daarbij een goed psycholoog en weet een opstoot die iets dreigt of slechts lijkt te dreigen, dat laatste is van even grote waarde want het spel is nu vooral psychologisch van aard waarbij we bij het evalueren van onze zetten vooral de veronderstelde uitwerking op de psyche van de tegenstander in betracht moeten nemen, goed te timen.

Wat me vooral opviel is dat de tegenstanders zich steeds kleiner maakten en op het laatst als de zaak inmiddels verloren voor ze was nog nauwelijks boven het bord uit leken te komen. De een had een been over het andere geslagen en zat teruggeweken in zijn stoel. Nou niet bepaald een goede vechthouding met zeg 3 minuten voor tien zetten. Maar hij zag het gewoonweg niet meer en zijn kennelijk melancholieke natuur deed hem in grote moedeloosheid vervallen. Ik herinner me het niet meer precies maar ik meen dat hij door zijn vlag ging, niet meer tot zetten in staat. De ander verschrompelde zienderogen en nam een denkhouding aan waarbij zijn hoofd bijkans op de rand van het bord kwam te rusten.

En Raymond? Het vreemde was dat hij steeds groter leek te worden. Rechtop gezeten, de spieren aangespannen. Naarstig speurend naar listen en lagen. Waar was redding te vinden? Energiek, wilskrachtig. Modus overleefstand. Je hoort hem denken, in tegenwoordige tijd, wat hij na de partij in verleden tijd zou zeggen: “Het was nog niet gemakkelijk voor hem. Hij moest toch nog wel een moeilijke keuze maken. Hij had nog maar weinig tijd. De engine zal wel -10 zeggen maar je moet het wel even zien achter het bord. Ik had nog iets leuks.”

Het waren vreemde schouwspelen. Hoe zouden “de ouden“ het beschreven hebben? Wellicht zoo;

Ziet hem aan, deze strijder der vierenzestig velden. Energiek en onvervaard. Wilskracht ademt hij.
Rechtop gezeten speurt hij met vorschende blik achter den brillenglazen. Staat hij gewonnen? Neen, ruimschoots verloren weten wij. Maar gaat het daarom ? Driewerf neen! Stel dat een onpartijdig toeschouwer, de regels van ons edele spel niet machtig, zou moeten aanwijzen wie er aan het winnen is; hij zou onze man aanwijzen, louter op basis van houding en geestdrift. Daarbij; de opponent, hoe vreemd, want hij staat florissant, ademt in alles, zowel lichaamshouding als geesteshouding, dat hij zich reeds geslagen weet, zijn voordeeligen stelling ondanks!

En zie; hoezeer zou onze waarnemer tenslotte het gelijk aan zijn kant hebben! Want onder zoveel vertoon van macht bezwijkt hij en alras legt hij de koning om!

Tot zover.
Voor de eerste keer helemaal geen partijen. Maar er zal een update komen, Stay tuned!

Floor schaakt door #11 Update!

Hoe is het eigenlijk gesteld met mijn eigen Schwindelkunsten ? Een onderwerp waar ik graag een keer een geheel nieuwe aflevering aan besteed. Ik weet er het inmiddels het nodige vanaf , dat is zeker!
Als ik mijn gedachten er over laat gaan kom ik al snel bij mijn partij terecht uit de laatste ronde van de Dijckzigt vierkamp van vorig jaar. Tegen niemand minder dan .., Big John – to swindle or to be swindled- Cornelisse!

De openingskeuze van John bleek een voltreffer. In de opening ging ik al snel twijfelen , overgaand in vertwijfeling in het middenspel. Maar zie hoe ik in het eindspel de twijfel aan John kon overdoen en tenslotte de vertwijfeling!

De partij is in de viewer te vinden. In de openingsfase heb ik destijds wat toppartijen geciteerd, niet met het oogmerk om ze in een rubriek wereldkundig te maken. Maar ik heb het maar zo gelaten; sommigen liefhebbers hebben er wellicht wat aan en anderen kunnen er uiteraard aan voorbijgaan.

One thought on “Floor schaakt Door #11: Ode aan Raymond (*Update)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.