PK1: hoogmoed zonder val

Hoe een avond in de Stichtse Taveerne een les voor Paul Keres kan zijn

Begin dit decennium speelde ik een schaaktoernooi in Praag. Ik had in de derde ronde net gewonnen van een grootmeester in een van mijn beste partijen ooit, en liet de partij in de bar zien aan mijn reisgenoten. Aan onze tafel zat ook een Serviër met een grote pul bier (niet zijn eerste) die bij al mijn zetten wel een kritische opmerking plaatste – het grootste deel van de tijd onzin, met af en toe een glimp van genialiteit. Ik nam deze man niet al te serieus en was dan ook verrast toen aan het einde van de analyse bleek dat deze man een van de hoogste ratingshouders van het toernooi was, van bijna-grootmeester-sterkte.

We raakten soort van bevriend – in ieder geval voor de duur van dit toernooi -, en zijn nog een keer goed op stap geweest. De Serviër zat al snel weer lekker in de olie en probeerde wat versiermoves uit. In de eerste en de tweede tent had hij weinig succes, totdat een taxichauffeur ons naar een plek bracht waar het volgens hem echt goed stappen was. Ook hier stapte de bijna-grootmeester ook meteen op een dame af, en tot zijn verbazing was ze zeer geïnteresseerd in zijn leven. Vol enthousiasme kwam hij dat tussendoor even vertellen, maar niet veel later troffen we hem beteuterd aan: hij had van de dame in kwestie op een gegeven moment een menukaart in zijn handen gedrukt gekregen, wat de aard van het etablissement onthulde: liefde bleek hier verkrijgbaar, maar wel tegen een financiële vergoeding. Onze groep heeft hier uiteraard smakelijk om moeten lachen, en de rest van het toernooi was hij tóch iets minder spraakzaam.

Afgelopen zaterdagavond kreeg ik een deja-vu naar de analyse-sessie met de Serviër. Ik liet weer mijn partij zien, er waren een aantal relatief stille toeschouwers, en er was één bijna-grootmeester die veel onzin en af en toe iets geniaals riep. De naam van deze man: Hugo ten Hertog. Hugo staat symbool van het Paul Keres van dit moment: in de winning mood, op de weg naar boven en vooralsnog niet te stoppen. Afgelopen maand heeft hij de grens van 2500 bereikt en is hij in de Belgische competitie op weg naar zijn derde grootmeesternorm. Keresianen kennen zijn onmiskenbare talent: hij wint praktisch elk intern toernooi. En Paul Keres zit op het moment in eenzelfde flow: afgelopen zaterdag wonnen álle externe teams, een ongeëvenaard machtsvertoon. Kampioenschappen lonken, niet in de laatste plaats voor het eerste team.

De match tegen Zukertort was een belangrijke, want Zukertort stond van tevoren nog gedeeld eerste met ons. Zukertorter Piet Peelen had zich van tevoren al netjes in de underdog-positie gemanoeuvreerd door tegen iedereen die het maar horen wilde te vertellen dat ze slechts een kans van 5,5% hadden om de match te winnen. Maar zoals elke schaker weet is een ‘gewonnen stelling’ nog lang niet daadwerkelijk gewonnen. Opperste concentratie dus, en dat betaalde zich uit. Demre sloeg even op tilt door een toren én een loper te offeren maar daarbij een cruciaal detail over het hoofd ziend, er vielen drie min of meer correcte remises en de rest van het team won: 7,5-2,5 en inderdaad een dominante overwinning op een toch gevaarlijke opponent.

Hugo liet later op de avond echter eigenhandig zien waar we als Paul Keres de komende tijd voor moeten waken: de hybris, dronken van de overwinningsroes alle objectiviteit te verliezen. Benjamin en Stichtse Taveerne-debutant Joris wist het uitstekend te typeren: “zo goed als Hugo z’n partij was, zo slecht waren z’n analyses”. Ja, er wordt gedroomd van de Meesterklasse, van het winnen van oude teams (HMC, we zien jullie), van de Europacup. Maar we zijn er nog lang niet: er dienen nog vier goede matches (want: één vrije ronde) gespeeld te worden en de tegenstanders zullen weliswaar angstig maar toch ook gemotiveerd aan de start verschijnen.

En de versierpogingen? Die kwamen in dit geval niet van de bijna-grootmeester, maar waren nog altijd weinig succesvol. Terugdenkend aan de Serviër: hij werd weliswaar iets minder spraakzaam, maar werd uiteindelijk wel (gedeeld) eerste. Misschien kunnen we dat als voorbeeld nemen voor de tweede seizoenshelft. Voor nu echter:

Haarlem? Ik dacht het niet hè
Wageningen? Ik dacht het niet hè
En Amstelveen? Ik dacht het zéker niet!
Kam-pi-oe-ne,
Win-ter, kam-pi-oe-ne!

 

Bedenkelijke blikken over alweer zo’n hybris-variant (Stichtse, foto: Rolf)

 

One thought on “PK1: hoogmoed zonder val

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.