VAS 2 vs Paul Keres 2, een ruime overwinning

Na tien jaren vol smart,
Terug bij de club van mijn hart
Het eerste bord; een grote eer,
met sterke zetten doe ik mijn tegenstander zeer!
Niets kan mij meer weerhouden,
Zelfs als ik ben verkouden!
Paul Keres voor altijd in mijn hart,
Terug op het oude nest,
Nou nooit meer smart!
Vandaag klinkt het vol overgave uit mijn mond,
de cirkel is nu echt rond!

Einde

Zo dat staat!

Eindelijk dan. Na een jaar of 10 weg te zijn geweest teruggekeerd op het oude nest viel mij afgelopen zaterdag niet alleen de eer te beurt een verslag te mogen schrijven, ook mocht ik nog eens plaatsnemen aan het eerste bord. Vooraf maakte een zekere onrust zich van mij meester. Mede ook ingegeven door hooggespannen verwachtingen. Van verschillende kanten vernam ik dat er reeds verlangend naar werd uitgekeken.

Ik probeerde de contouren zichtbaar te krijgen.

Velen van de spelers van ons tweede hebben de wijk genomen naar verre buitenwijken en randgemeenten van de stad Utrecht. Zeist, Bilthoven, Leidsche Rijn en ik zelf dan Houten.
Een opvallend gegeven waar ik wellicht iets mee kon doen. Bij nadere inventarisatie blijkt dan dat Marijn in Utrecht stad woont, evenals Wim nog steeds naar ik aanneem. Gerben, hoe typisch, op de Notebomenlaan waaraan dus ook ons clublokaal. Hiermee ging een beschouwing over dit verschijnsel wel de mist in.

Ik zon op andere onderwerpen om het verslag het nodige cachet te geven. Totdat het me begon te dagen dat dat helemaal niet nodig was. Had ik niet slechts de taak op me genomen een wedstrijdverslag te schrijven? Diende ik mij juist niet te beperken tot mijn journalistieke taak? Juist! Een uiteenzetting over de wedijver tussen Amsterdam en Utrecht in historische context, een uitweiding over de kwalijke rol van A’dam ten tijde van het beleg van Haarlem, we schrijven de 80-jarige oorlog, ik bespaar het U.

Toch voelde ik wel voor “a little extra”. Aan het eerste bord te spelen, weer eens een verslag te mogen schrijven, vraagt daar toch wel om.
Mede geïnspireerd door de tijd van het jaar werd het dus een gedicht!
Liefhebbers verwijs ik door naar Youtube, men toetse in Louis van Gaal en gedicht .

Ik nam de kroontjespen over van onze nestor en teamleider, Hein Piet. Zijn mooie verslag zette me ertoe aan “de Koning” van Hein Donner weer eens te gaan lezen. Overigens heb ik nog een tweede exemplaar van dit boek. In slechte staat maar nog steeds goed leesbaar. Wat heet !

Maar ook hierover verder geen uitweiding nu.
Na een slordige 60 jaar in de KNSB te hebben gespeeld weet Hein Piet wel hoe de hazen lopen. Niet van zijn stuk te krijgen, een baken van rust, zoals het een goede teamleider betaamt. Zo zag ik hem wat later in de middag aanstalten maken om doodgemoedereerd een broodje met een glas melk te gaan verorberen. Op mijn vraag wat de uitslag van zijn partij was luidde het antwoord dat die nog gaande was.
Beste Keresianen, nog even een punt van orde; de man heet dus niet Piet-Hein, een onzer nationale zeehelden, geboren te Delftshaven en bekend van het rijmpje “Piet- Hein, zijn naam benne klein maar zijn daden groot,” Wist U trouwens dat hij slechts één derde van de Spaanse zilvervloot veroverde en dat .. Ho, stop! Daar sloeg mijn kroontjespen toch bijna op hol..

Toen ik ons programma onder ogen kreeg zag ik dat het goed was. Vijf keer thuis en nooit al te ver weg, daarbij nog eens een bezoekje aan A’dam.
Amsterdam, immer nog op een steenworp afstand gelegen. Een reis van “een koffie lang”, daarbij lekker naar het Amsterdam-Rijnkanaal staren. Een stukje lopen brengt ons bij de plaats van handeling, een gymnasium. Helaas niet het prachtige schoolgebouw waar VAS vroeger placht te spelen.

VAS, roemruchte club met een groots verleden. Het staat voor Vereenigd Amsterdamsch Schaakgenootschap. Over 3 jaar ziet het zijn 175 jarig lustrum tegemoet.

Nu over naar het schaken. Gerben was als eerste klaar. Zijn partij is er één in het lichtere genre.

De rest van de partijen volgt in willekeurige volgorde. Marijn won van collega-FM Jan Roebers.

Frank speelde tegen het grote talent Eline Roebers.

Met zijn partij wint Raymond de – overigens geheel denkbeeldige – spektakelprijs.

Een paar opmerkingen van Rijk zelf bij zijn partij tegen David Kleeman:
– Pe5: is een kansrijk stukoffer.
– Ld5+? Niet de beste. Veel sterker is Db3.
– c7 Td7 Gevaarlijk. Safer is Tc8.
– Te6 Df7? Het ligt voor de hand om de dame naar de f-lijn te spelen, maar dit blijkt de beslissende fout.
– Tf6!! Denkproces: met c8D kan ik de toren afleiden en vervolgens Tf6 spelen. Maar: meteen Tf6 is een dreun!
– …Dg7 Tf5:! Tc7: Tf8:+ Df8: De5 met totale dominantie en 1-0.

Eugene miste meerdere winsten, maar ook zijn tegenstander miste een kans.

Van Hein Piet geen partij, maar een kort verslag in woorden:
“Hoewel ik vanzelfsprekend heel tevreden was met de royale overwinning, was ik niet enthousiast over mijn eigen partij. Kort na de opening miste ik een leuke tactische grap, terwijl ik daar best lang naar gekeken heb. Daarna had ik het gevoel minder te staan, al viel dat volgens mijn stokoude Fritz reuze mee. Omdat mijn tegenstander wat passief voortzette verschoof het voordeel langzamerhand naar mijn kant en won ik een pion. Vervolgens werd er afgewikkeld naar een ongelijk lopereindspel, waarbij ik aan Animal Farm moest denken: “Alle lopers zijn gelijk, maar sommige lopers zijn meer gelijk dan andere”. Met vrijpionnen op de h- en de c-lijn duurde het wel bijna 80 zetten, voordat het punt binnen was.”

Slaaptekort speelde mij weer eens parten, Gelukkig trok ik vanuit een verloren stelling toch nog aan het langste eind.

Met dank aan John die mij hielp mij het samenstellen/ de lay-out.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.