Paul Keres 2 – Santpoort: Het had zo mooi kunnen zijn…

door Hein Piet van der Spek

Hoe graag zou ik de imponerende triomftocht van het sterkste PK2-team aller tijden door de tweede klasse B in lyrische bewoordingen beschrijven, zeker nu na de eclatante 6-2 overwinning op het absoluut niet zwakke Amersfoort de thuiswedstrijd tegen Santpoort, dat gemiddeld zo’n 135 elo-punten minder had, op het programma stond. Met welgekozen superlatieven zou ik de pure schaakkracht prijzen en de vele fraaie overwinningen bejubelen. Maar helaas niets van dit alles: de beoogde imponerende triomftocht werd een rommelige glijpartij en het teleurstellende gelijke spel was uiteindelijk een terecht resultaat. Het had zelfs nog slechter kunnen aflopen.

Niettemin zag het er aanvankelijk prima uit. Ondergetekende mocht de score openen; ik had tegen een jeugdige invaller afgewikkeld naar een wat beter paardeindspel en voordat ik me in een mogelijk winstplan had kunnen verdiepen, kreeg ik een belangrijke pion cadeau, waarna het allemaal vanzelf ging (1-0). Frank luisterde zijn debuut bij Paul Keres op met een vol punt. Hij voelde zich niet helemaal fit, maar zijn tegenstander was er nog veel slechter aan toe. Na de eerste 5(!) zetten van het Konings-Indisch had hij al een half uur gebruikt en Frank vroeg na de partij naar de reden daarvan. De verrassende verklaring was, dat hij toen wakker zat te worden, omdat hij die ochtend al om half zes gedwongen was met zijn zoontje verstoppertje te spelen. Dat zag je terug in de partij, die niet bijster goed was. De vermoeide vader maakte de eerste fout, waarvan Frank netjes profiteerde (2-0).

Jan Jaap en Gerben waren vrijwel tegelijkertijd klaar, zodat ik er niet zeker van ben, dat we zelfs met 3-0 hebben voorgestaan. Gerben had voor een Konings-Indischachtige opbouw met een ketenstrijd gekozen, maar zijn damevleugel bleek wel heel erg zwak. Met veel witte stukken op de a-lijn lanceerde hij daarom rigoureus een koningsaanval, maar dat was niet genoeg. Objectief was zijn stelling na 19…Pf2x verloren, maar zijn tegenstander ging 5 zetten later in de fout (24.Lb2?), waarna het meteen uit was. Gerben vroeg zich af, of hij gewoon geluk had gehad of dat hij zijn tegenstander net genoeg kans had gegeven om het fout te doen. Misschien moet mijn masterclass schwindelen van afgelopen juni daar maar het antwoord op geven.

Jan Jaap legt uit, dat hij zich met zwart in de opening al als een vis op het droge voelde, terwijl zijn tegenstander zich klaarblijkelijk als een vis in het water voelde. Toen ik naar de stelling keek, viel de verschrikkelijke witte loper op b2 me op en dacht ik nog, dat Jan Jaap met zijn geliefde 1.b3 alleen maar van zo’n loper kon dromen. Het werd een vreselijke slachting; gelukkig kun je in de KNSB-competitie niet met meer dan 1-0 verliezen en beloofde Jan Jaap beterschap.

Zo stonden we met 3-1 voor en leek er geen vuiltje aan de lucht. Dirk, die goed in vorm is en na zijn overwinning op Gerben in de interne zelfs bovenaan staat, speelde met zwart tegen GM Harmen Jonkman, die de vorige keer van Gerben verloor. In de elementaire logica denk je dan: Gerben wint van Jonkman, Dirk wint van Gerben, dus Dirk tegen Jonkman moet ook kunnen. Het werd een heel boeiende partij, waarvan ik de essentie niet heb begrepen. Dirk zelf noemde het “een episch gevecht, maar onze geliefde Caïssa, godin van het schaakspel, beschikte, dat ik moest verliezen.” Dat was 3-2 bij de tijdcontrole en we leken nog steeds op een kleine overwinning af te stevenen.

Dirk tegen GM Harmen Jonkman

Raymond had steeds het beste van het spel, wat zeg ik? Hij heeft drie hele goede winstkansen gemist en dan weet je, dat je net als PSV geen wedstrijden wint, als je zoveel kansen laat liggen. Hij weigerde nog remise, maar die bleek uiteindelijk onvermijdelijk (3,5-2,5).

Raymond in gedachten

Een zeer slechte opening kostte Marijn met zwart veel tijd en hij miste daardoor het sterke 22…d2. Een iets beter eindspel veranderde vervolgens in een verloren stelling, maar gelukkig deed wit het ook niet op zijn best en was het leed weer enigszins te overzien. Wit vond geen oplossing meer in de complexe stelling en zo werd het ook remise (4-3).

Marijn in zijn karakteristieke denkpose

Op John’s schouders rustte toen de schone taak het tweede matchpunt veilig te stellen. Optisch zag het er steeds goed uit, maar John noemde het “een redelijk gelijkwaardige partij met een soort van dynamisch evenwicht tussen loperpaar en structuur.” Ik zag, naarmate de partij vorderde, steeds meer een verdwaalde witte toren op h5, die tegen een witte pion op f5 aan stond te turen, maar had toch het idee, dat het wel remise te houden was. Er leek ondanks een minuspion een zetherhaling aan te komen, maar toen offerde zijn tegenstander een stuk voor twee pionnen en ontstond een eindspel van toren, loper en twee pionnen tegen toren en vijf pionnen. Daarin maakte John een grove blunder, waardoor hij zijn loper verloor (4-4).

Met de wijsheid, die eigen is aan terugblikken, moeten we constateren, dat Santpoort het gelijke spel zeker verdiende. Gerben en Marijn, die samen 1,5 punt scoorden, hadden allebei kunnen verliezen en dan hadden we nog maar moeten zien, of we wel vier punten hadden gehaald. Wat me verder opviel, was het grote contrast aan de topborden in vergelijking met de wedstrijd tegen Amersfoort. Daar maakten we 4 uit 4 aan de top, nu één halfje. Waarschijnlijk had Donner toch gelijk met zijn opmerking; “Het blijft natuurlijk een geluksspel.” Het siert de verliezers overigens wel, dat de meeste als een soort openbare boetedoening, zoals we die kennen van Zuidkoreaanse directeuren, hun partij gewoon durven te publiceren
Tenslotte wil ik er nog fijntjes op wijzen, dat ik heb uitgerekend, dat we, als we de resterende zeven wedstrijden winnen, gewoon kampioen zijn.

Het andere verslag: https://www.schaakclubsantpoort.nl/nieuws.php?id=2735

2 thoughts on “Paul Keres 2 – Santpoort: Het had zo mooi kunnen zijn…

  1. Gelukkig hebben we de foto’s nog en nu ook een mooi verslag !

    Waarde, Hein-Piet, wederom heb je je voorbeeldig van jouw taak gekweten, zo streng aan jou zelve gesteld. ( Er had zich geen verslaggever aangemeld voor deze ontmoeting waarna het in de E-mail die rondging onder ons team luidde; ik heb de achtste bord opgedragen een verslag te schrijven en hij weet dat protesteren bij mij geen zin heeft..)

    Het getuigt van een grote opmerkingsgave en ook mildheid , een wijs man eigen. Daarbij is het verslag doorspekt met humor waarmee je overigens jezelf ook nog eens eer aan doet !

    Ik zeg; gij zijt waarlijk een schrijver, in hart en nier !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.