PK1: een universele overwinning

Het eerste had zich de vorige ronde al vrijwel veilig gespeeld. Dat wisten we een paar weken geleden natuurlijk nog niet, toen er contact was met Portugal en Turkije en zowel Peter als Demre op zaterdag 7 april konden spelen. Sterker nog, 7 april is Demre’s verjaardag! Alleen bleek het eerste daardoor geen 10, maar 12 spelers te hebben. De Dr. nam een rondje vrij, de VZ verloor een loting en mocht voor non-playing captain gaan spelen. En dus een verslag schrijven. Vermoedelijk zat het sterkste PK1 aller tijden achter de borden!

Overigens is non-playing captain zijn helemaal niet erg. Ik kon me installeren op een zonovergoten dakterras, om zo af en toe eens een blik naar binnen te werpen. Dat was niet eens nodig om de wedstrijd te volgen, want iedereen kwam geregeld even buurten. Evert, is bord 11 vaker beschikbaar?

Wij mochten wel veilig zijn, de opponenten zaten nog wel in zwaar weer. We verwachtten daarom een tot op de tanden gewapende tegenstander. Qua elo’s klopte dat wel, maar de motivatie was wat afwijkend. Op het eerdergenoemde dakterras hoorde ik van alles: iemand die wilde stoppen met schaken, iemand die vier telefoontjes nodig had (van een GM!) om toch maar te gaan spelen, en een heus schisma in de club waar de jongeren zich van de ouderen hadden afgescheiden. Onze (oudere) jongeren hadden gewoon zin in een goed potje schaken. Ik maakte me dus geen zorgen over de punten.

Mijn eerste rondje binnen was goed getimed: kijkend bij bord 9 hoorde ik een doffe dreun op b5, waarna Gerbens tegenstander kon kiezen uit mat en dameverlies. Om geen ramptoerist te zijn liep ik snel door naar bord 3, waar opnieuw een dof ‘BAM!’ klonk. Peter had een paard op c6 gepoot dat dood en verderf zwaaide. 2-0 voor na nog geen twee uur spelen.

Daarna ging het wat moeizamer. Je kent het wel: de wedstrijd gaat lekker, er is geen druk, we gaan toch wel winnen, en ineens staat het er niet goed voor. Zo oogde het toch wat zorgelijk aan diverse borden. Maar ook dat kwam goed: Xander (4) had een kleine kwaliteit geofferd/verloren, maar hield zoveel druk dat wit toch het halfje maar pakte. Demre (5) trof zo’n tegenstander die er geen zin in had. Toch maakte hij er een feestelijke partij van, met zetten als Lc1-h6 op een vol bord, maar meer dan remise leverde dat niet op.

Al meerdere seizoenen scoort Jan er vrolijk op los. Wordt het geen tijd dat hij meester wordt, vroeg een halve treincoupé zich af? Het antwoord is dat Jan alleen in zijn rattenshirt goed scoort, en niet in bijvoorbeeld Vlissingen. Vandaag maakte ik me toch wat zorgen over de opening, waar het al snel chaotisch oogde, maar een relaxte Jan (6) gaf aan dat alles onder controle was. Weer een puntje. En 4-1.

Toren en vier pionnen tegen drie lichte stukken. Hoe staat dat? Ik weet dat niet, u ook niet, en Joris (1) zat er ook druk op te puzzelen. Hij had een correct positioneel stukoffer gepleegd, zag er nog een en die was te mooi om niet te doen. Een zwaar pionnenfront hield de zwarte stukken in bedwang, maar niet voor altijd. Vier pionnen tegen twee lichte stukken bleek te gek te zijn. 4-2.

Over Wim (10) maakt een teamcaptain zich geen zorgen. Fatsoenlijke zetten, alertheid voor dreigingen en een realistische kijk op de stelling. Zo zag hij zijn positionele plan verstoord door wat tactisch gerommel, waarna de deur snel dichtging. Remise.

Het was toen nog even wachten op de laatste drie. Hugo (2) stond na de opening een uur voor. Hij had iets bekeken en GM Ruud Janssen kennelijk niet. Toch wist wit er goed uit te komen en Hugo moest nog even alert zijn. Een zwaarbevochten halfje. Evert (7) kan met vluggeren mooi chaotisch spelen, maar in PK1 is het een nette speler. Voordeeltje pakken, langzaam uitschuiven en niet gek laten maken door een tegenactie. Matchwinnaar en 6-3 voor.

En niet voor het eerst mocht Raymond (8) het langste blijven zitten. In de trein legde hij uit dat hij een universele speler is, waarna de vraag was wanneer je universeel bent. Als je zowel wint, remise speelt als verliest? Dan is PK1 best universeel. Of als je alle aspecten van het spel ongeveer even goed beheerst? Dat kan best voor Raymond gelden, maar de lofzang op de eigen openingsvoorbereiding en eindspeltechniek klopt daar weer niet mee. Hoe het ook zij, een partij waar alles in zat (universeel dus) eindigde in een toreneindspel dat Raymond soepel remise hield.

PK weer op 50%, De Toren in grote nood. Maar dat leken ze niet erg te vinden. Leuk trouwens dat ze veel supporters hadden meegenomen, die er een vrolijke boel van maakten op het dakterras. En ondertussen de boel live bijhielden via twitter en een hoop foto’s maakten.

Zoals gezegd was Demre jarig. Het hele team, plus een toekomstig teamlid mochten de nieuwe casa in Lombok komen bekijken en zijn verjaardag in gepaste dronkenschap afsluiten. Gefeliciteerd!

21 april de laatste ronde, uit naar Nijmegen.

De Toren2248Paul Keres22943½-6½
Willy Hendriks2394Joris Kokje22891 - 0
Ruud Janssen2495Hugo ten Hertog2467½ - ½
Noud Lentjes2306Peter Lombaers23460 - 1
Joost Offringa2314Xander Wemmers2451½ - ½
Etienne Goudriaan2337Demre Kerigan2341½ - ½
Bart von Meijenfeldt2245Jan Breukelman23580 - 1
Sebas Beumer2146Evert Rademakers22350 - 1
Dries Wedda2113Raymond de Rooij2155½ - ½
Geert van Hoorn2026Gerben Veltkamp21250 - 1
Jeroen van Onzen2102Willem van de Fliert2170½ - ½